دیسک Batman: Arkham Knight

روند پیشبرد داستان بازی مناسب است و تنها به دیالوگ‌های همیشگی و گفت‌وگوهای بتمن و دشمنانش خلاصه نمی‌شود بلکه این بار دیالوگ‌های احساسی فراوانی نیز در بازی وجود دارد. بتمن بارها با آلفرد گفت‌وگوهای احساسی انجام می‌دهد و نشان می‌دهد که بر خلاف ظاهر ترسناکش، در باطن شخصیت بسیار احساسی است. در کنار این‌ها بازی به‌صورت خطی دنبال نمی‌شود که همواره به دنبال Scarecrow باشید بلکه در این میان حوادث مختلفی رخ می‌دهد که باعث می‌شود بازی دچار تکرار نشود و هیجان خود را حفظ کند. وجود این دیالوگ‌ها باعث شده تا بازی از روند تکراری خود خارج شود و شکل تازه‌ای به خود بگیرد. یکی از اشکالات داستان بازی عدم حضور دشمنان کلاسیک بتمن در روند مأموریت‌های داستانی است. در واقع داستان اصلی بازی تا حدود زیادی تهی از دشمنان بتمن است و از ابتدای بازی تا انتهای آن تنها دشمنان بتمن Arkham Knight و Scarecrow هستند و سایر دشمنان را باید در غالب مأموریت‌های فرعی ملاقات کنید. شاید در ابتدا تصمیم نویسندهٔ بازی را برای این کار تحسین کنید چون تصمیم گرفته که به خط اصلی داستان و شخصیت‌های اصلی بیشتر بپردازد اما با پیشبرد بازی متوجه می‌شوید که بازی در مقاطعی دچار روند بی‌هدفی می‌شود و باید کمی بگذرد تا دوباره یک سورپرایز داستانی رخ دهد در حالی که می‌شد در همین فواصل، نبرد بتمن با دشمنانش را به تصویر کشید. البته نباید از این نکته غافل شد که مأموریت‌های فرعی از پتانسیل بسیار بالایی برخوردارند و چیزی کمتر از مأموریت‌های اصلی بازی ندارند. و به خوبی مخاطب را با خود همراه می‌کنند. شاید بزرگ‌ترین اشکال در داستان بازی، مشخص بود هویت شخصیت Arkham Knight از همان مراحل ابتدایی بازی است. در حالی که سازندگان بر روی این شخصیت مانور زیادی دادند و اظهار داشتند که این شخصیت یک شخصیت کاملاً جدید است اما از دیالوگ‌های Arkham Knight از همان ابتدای بازی مشخص است که پشت نقاب وی چه کسی قرار دارد. به نظر می‌رسد که نویسنده می‌توانست هویت این شخصیت را تا مراحل پایانی بازی حفظ کند با این حال برای کسانی که اخبار بازی را دنبال نکرده‌اند و اطلاعات چندانی از شخصیت‌های دنیای بتمن ندارند، هویت Arkham Knight یک مسئلهٔ مجهول خواهد بود و جذابیت بیشتری به روند داستان می‌دهد.